“Ik was zo blij dat mijn probleem serieus werd genomen. Dat was voor mij al heel wat.”  

Jarenlang zat Joyce (64) vast in een hardnekkig patroon van afvallen en weer aankomen. Dit liet diepe sporen na in haar zelfbeeld en mentale gezondheid. Joyce besloot hulp te zoeken en kwam terecht bij Co-eur, waar ze leerde om met een mildere blik te kijken naar voeding en naar zichzelf. “Volledig genieten van eten vind ik soms nog lastig,” glimlacht Joyce bescheiden, “maar het gaat zoveel beter dan voor de behandeling. Ook kijk ik met meer compassie naar mezelf. Dat is misschien wel de grootste winst.”

Eten als emotionele uitlaatklep

Eten was voor Joyce een manier om met haar emoties om te gaan. “Ik at mijn gevoelens weg. Ik had een probleem en door te eten hoefde ik het even niet te voelen,” legt Joyce uit. Al snel werd haar leven volledig beheerst door gedachten over eten: “Niet dat ik de hele dag at, maar het zat continu in mijn hoofd. Je denkt aan eten, aan wat je wel of niet mag, en dan voel je je weer schuldig. Dat verstoort je hele dag.”

Joyce kreeg ook wel eens opmerkingen over haar gewicht. “Soms zeiden mensen dat ik was aangekomen. Zulke opmerkingen vond ik moeilijk, want het was al een zwaar gevecht,” vertelt Joyce, “Mensen beseffen vaak niet wat erachter zit. Je weet nooit waarom iemand aankomt. Dat kan van alles zijn: ziekte, medicijnen of emoties. Om daar dan een opmerking over te maken, is niet opbouwend en bezorgt iemand alleen maar een schuldgevoel. Je denkt: ik faal.”

De moedige stap richting hulp

Joyce besloot om hulp te zoeken: “Ik ben naar de huisarts gegaan en zei dat ik het niet meer zag zitten. Er moest iets gebeuren.” Deze cruciale stap zette ze volledig op eigen kracht; niemand spoorde haar aan. De huisarts besprak verschillende behandelopties en dacht met Joyce mee over wat passend zou zijn. Zo kwam ze bij Co-eur terecht.

Bij Co-eur ervoer Joyce iets wat ze lang niet meer had ervaren: gehoord worden. “In eerste instantie had ik geen grote verwachtingen van de behandeling,” vertelt Joyce, “Ik was gewoon zo blij dat er iemand luisterde. Dat mijn probleem serieus werd genomen. Dat was voor mij al heel wat.”

Een vertekend zelfbeeld

Sommige oefeningen tijdens de behandeling vond Joyce zwaar, maar ook leerzaam: “Bij PMT deden we een oefening met ringen, waarbij je moest kiezen welke ring om je heen zou passen. Ik koos steeds een te grote ring, wat liet zien hoe vertekend mijn zelfbeeld was,” vertelt Joyce. “Het was confronterend, maar het heeft me ook inzichten gegeven: ik besefte dat wat ik over mezelf denk, niet altijd klopt.” Vol moed doorliep Joyce haar behandeltraject en rondde ze het in 2025 succesvol af.

Meer compassie, minder boosheid

Herstel betekent niet dat alles ineens moeiteloos gaat, benadrukt Joyce: “Er blijven dipjes komen, maar nu weet ik: ik heb niet gefaald. Als ik onderuitga, kan ik de balans weer oppakken.

Joyce is blij dat haar relatie met eten milder is geworden: “Vroeger mocht ik van mezelf helemaal niets, waardoor ik juist eetbuien kreeg. Nu weet ik dat ik best wat lekkers bij de koffie mag hebben en ik me daar niet schuldig over hoef te voelen.”

Ook heeft Joyce tijdens haar behandeling meer compassie voor zichzelf ontwikkeld. “Ik heb geleerd dat ik meer kan dan ik dacht en dat ik wat meer empathie voor mezelf mag hebben,” vertelt Joyce trots, “vroeger werd ik snel boos op mezelf en voelde ik me mislukt, maar dat helpt niet. Nu zeg ik tegen mezelf: het is oké, ik probeer het opnieuw. Want je faalt niet. Je bent aan het vechten. En dat is al heel wat.”